Wampiryzm

piątek, 05 marca 2010

 

Wampir

Jeżeli „Drakula” Barma Stokera był biblią wampiryzmu to „Wywiad z Wampirem” Anne Rice jest nowym testamentem. Autorka opisuje monstrum na nowo wyśmiewając metody odstraszania wampirów czosnkiem czy ich paniczny strach przed krzyżem, nie odbiera im jednak tego co w nich najważniejsze czyli otaczającego wampiry mroku i żądzy krwi. Pisarka koncentruje się na psychice stworów podkreślając że są to istoty wiecznie cierpiące i samotne. W 1994 roku powstaje ekranizacja powieści pod tym samym tytułem otwierając nowy rozdział w kategorii filmów opowiadających o wampirach. Nail Jordan zebrał w swoim filmie gwiazdy wielkiego formatu Brad Pitt, Tom Cruise w moim zdaniem swojej najlepszej roli, Kirsten Dunst wtedy miała dopiero 12 lat a i tak doskonale poradziła sobie z rolą, Antonio Banderas, Stephen Rea i Christian Slater do tego wspaniała muzyka Elliota Goldenthala. Anna Rice była również autorką scenariusza wiec możemy być pewni że film jest wierny swojemu literackiemu pierwowzorowi a wszelkie zmiany nie odbiją się na atmosferze grozy. Wampiry z „Wywiadu...” od normalnych ludzi odróżnia jedynie blada skóra i kły. Muszą spać w trumnach ponieważ ich ciało jest wtedy poddawane procesowi regeneracji, piją krew i zabijają. Przemiana w Nosferatu dokonuję się dzięki podaniu krwi wampira umierającemu człowiekowi. Zabije je światło słoneczne i ogień. Wydarzenia opisuje nam Luis de Pointe du Lac który w 1791 roku był plantatorem w Nowym Orleanie. Swoje losy opowiada reporterowi radia KFRC FM. Po stracie żony i córki życie dla Luisa straciło sens. Wówczas na jego drodze pojawia się Lestat wampir który zainteresowany brakiem troski o własne życie Luisa postanawia przemienić go w wampira. Najpierw wysysa z niego krew a potem kiedy mężczyzna kona pyta go czy chce aby przemiana się dokonały dając mu jak twierdzi „Wybór jakiego nie miał”. Początkowo Luis jest zafascynowany nowym sposobem patrzenia na świat i wampirzymi mocami jakie otrzymał które Lestat nazywa”darem ciemności” męczony ciągłą żądzą krwi poznaje również złą stronę wampiryzmu. Luis początkowo nie chce zabijać ludzi więc postanawia pić krew małych zwierząt co budzi u zimnego i złego Lestata śmiech. Kiedy młody wampir decyduje się na ludzką krew odbiera życie jedynie umierającym. Wtedy to na ich drodze pojawia się Claudia mała dziewczynka Lestat przemienia ją w wampirzyce ponieważ chce osłodzić życie męczonemu poczuciem winy Luisowi. Dziewczynka staje się wyjątkowo okrutnym mordercą , prawdziwym wampirem. Tworzą zgraną rodzinę do momentu kiedy Claudia dowiaduje się że nigdy nie dorośnie. Winą obarcza Lestata którego bez skrupułów zabija. Po jego śmierci dójka bohaterów wyjeżdża do Europy gdzie poznaje inne dużo starsze wampiry od których Luis próbuje się dowiedzieć jaka jest geneza wampiryzmu. Niestety najstarszy z krwiopijców dowiaduje się że Claudia zabiła podobnego sobie co jest karane śmiercią przez wystawieniem na działanie promieni słonecznych. Luis z żalu po stracie jedynej bliskiej mu osoby podpala trumny w których śpią wampiry i wyrusza w podróż po świecie która kończy się 200 lat później podczas wywiadu. „Wywiad z wampirem” doczekał się swego rodzaju kontynuacji w postaci „Królowej Potępionych” jednak jest to znacznie gorszy film. W roku 2000 kolejny raz na ekrany kin powraca Drakula w filmie „Drakula 2000” tym razem jego wygląd zmienia się diametralnie. Jest młodym mężczyzną odzianym w T-shirt, czarne dżinsy i długi do ziemi czarny skórzany płaszcz. Współczesny Drakula wygląda jak mężczyzna metroseksualny należy do młodzieżowych subkultur a żądza krwi czyni go seryjnym mordercą. Dysponuje wielkim urokiem, hipnotyzuje kobiety aby podczas romantycznych scen miłosnych wyssać z nich krew. Pała nienawiścią do krzyża i srebra bo jak się okazuje jest wcieleniem Judasza Iskarioty który za srebrniki zdradził Jezusa, a w momencie samobójczej śmierci został odrzucony przez boga i skazany na wieczne trwanie od tej chwili tuła się po świecie i pije krew Bożych owieczek mówiąc „Daję i rozkosz jaką im zabrałeś (…) Czynie świat na swoje podobieństwo”. Ginie bardzo efektownie powieszony za szyję u wielkiego krzyża, palony pierwszymi promieniami słońca w tłusty czwartek. Partic Lussier nakręcił po „Drakuli 2000” jeszcze „Drakula 2 – Wniebowstąpienie” 2003 rok i „Drakula 3 – Spadek” 2005. Temat wampiryzmu został ciekawie potraktowany w trylogie „Blade” gdzie wampiryzm został potraktowany jako wirus przenoszony przez krew. Krwiopijcy w Blade uważają się za odrębny gatunek mogą się rozmnażać. Ich skóra jest kompletnie nieodporna na promienie UV co skutecznie mogą wyeliminować stosują filtr. Czosnek jest dla nich toksyczny młode wampiry są także nieodporne na srebro. „Undrworld” natomiast koncentrował się na wojnie między arystokratycznymi wampirami i klasą robotniczą w postaci wilkołaków. Słaby sposób przedstawienia obu istot czerpał z najbardziej rozpowszechnionych wzorców. W „Vampire Hunter D” poruszony zostaje temat wampirzej miłości do ludzkiej kobiety która jest możliwa ale niewyobrażalnie trudna ponieważ sprzeciwiają się jej zarówno ludzie jaki i wampiry a do tego dochodzi żądza krwi która ogranicza kontakt fizyczny zakochanych. W „D” dowiadujemy się o istnieniu hybrydy człowieka i wampira czyli dhampira który z obu dziedziczy tylko niektóre cechy. Tytułowy D jest śmiertelny ale jego życie trwa bardzo długo może poruszać się w dzień jednak długie przebywanie na słońcu może go zabić. Temat miłości wampira do człowieka i w drugą stronę powrócił w 2008 roku w filmie którego czekają nas niestety jeszcze 3 części czyli „Zmierzch”. Osikowe kołki, krzyże, srebro i czosnek zmierzchowym wampirom nic nie robią mało tego światło tez ich nie zabija kryją się w cieniu ponieważ pod wpływem promieni słonecznych ich skóra błyszczy jak by była pokryta brokatem. Mogą opanować żądze ludzkiej krwi , kochać i czytać w myślach. Jakby jeszcze komuś było mało są super silne, super szybkie i super zwinne. Oczywiście żyją wiecznie i zawsze są piękne i młode. W dodatku bronią ludzi przed wilkołakami i złymi krwiopijcami. Nic tylko być wampirem. A gdzie potępiona dusza, mrok i cierpienie związane z wieczną egzystencją ? Zmierzch odarł te istoty z wszystkich pielęgnowanych przez lata cech które sprawiały że moim zdaniem są najciekawszymi potworami z horrorów. Na pytanie jak zabić zmierzchowego wampira? Biblia zmierzchu w postaci mojej najlepszej koleżanki (którą serdecznie pozdrawiam) odpowiedziała: „Nie zabijało się ich, trzeba było im wtłuc” Nie oglądałem drugiej części ale z tego co wiem pod nuż poszły w niej wilkołaki które nie miały większych potknięć jeżeli chodzi o filmy. Na szczęście w 2008 roku powstaje jeszcze jeden film o wampirzej miłości „Pozwól mi wejść”. Specyficzny depresyjny klimat kina skandynawskiego bardzo dobrze współgra z tematyką wampiryczną. Obraz opowiada o przyjaźni, miłości łączącej małego 12 letniego chłopca z wampirzycą która wygląda na jego równolatkę. Tomas Alfredson odwołuje się w swoim filmie do jednego z najstarszych słowiańskich przedstawień wampiryzmu. Światło zabija wampira powodując samospalenie, zarażenie odbywa się poprzez ukąszenie żywej ofiary, czas nie jest w stanie dosięgnąć przemienionej osoby dlatego wampirzyca wygląda jak mała dziewczynka, głód krwi jest niezwykle silny dlatego każdej nocy musi wychodzić na łowy, wejście do jakiegokolwiek mieszkania musi nastąpić po zaproszeniu właściciela w przeciwnym razie ciało wampira niszczeje, rozrywane krwotokami, zwierzęta wyczuwają obecność nieludzkiej istoty. Pomimo młodego wieku bohaterów skandynawskiej produkcji ich problemy są znacznie bardziej złożone w porównaniu z infantylnymi rozterki dużo starszych bohaterów zmierzchu. Wampiry towarzyszą kinematografii od samego początku jej istnienia zmieniała się ich rasa, wygląd, styl bycia, pochodzenie, moce i ideologia jednak zawsze jedno pozostawało niezmienne żądza krwi która zapewniała im wieczne trwanie będące zarazem nagrodą i przekleństwem. W jednym z filmów Drakula powiedział : „Być martwym to musi być wspaniałe. Na człowieka czyhają straszniejsze rzeczy niż śmierć”

 
1 , 2